Wit

We beginnen de dag met een lange afdaling door de Pampa Silosi (een hoogvlakte woestijn van lava-grind) tot we stilaan terug begroeiing en leven tegenkomen. Nog voor de middag passeren we 4 laguna’s, met telkens wisselende hoeveelheden flamingo’s.

Tussen vreemde rotsen, waarop een laagje gesmolten steen lijkt te liggen, en met zicht op de nog actieve vulkaan Ollague (5869m) eten we ons middagmaal: kleine hamburgers met rijst en wat groenten, door Esperanza ter plekke klaargemaakt. De vulkaan stoot een constante pluim rook uit, maar omdat er wolken rondhangen is hier niet zoveel van te zien.

Vervolgens rijden we dwars door een kleine zoutvlakte, waar middendoor de spoorlijn van Uyuni naar Chili loopt. Deze wordt vooral gebruikt om mineralen van Bolivia naar Chili te exporteren. We zien een locomotief uit en een volle trein naar Chili rijden.

Dan rijden we door een groot koraalveld: een vlakte bezaaid met versteende koralen en nog wat verder bezoeken we een kleine grot waarbinnen een zeer bizarre versteende onderwaterwereld te zien is. Lang, heel lang geleden, zijn op deze plaats 2 tektonische platen gebotst en hebben daarbij de Andes gevormd. Dit gebied en deze grot lagen toen nog onder water, maar bevinden zich nu op 3700m hoogte.

Het is al laat in de namiddag wanneer we aan de Salar de Uyuni (of Salar de Tunupa, naar de nabijgelegen vulkaan genoemd) komen en we beginnen aan een uren durende oversteek van zuid naar noord. In dit westelijke deel van de zoutvlakte liggen een aantal eilanden. Het eerste dat we bezoeken, een rots van 50m hoogte, is volgens Carlos uniek omdat errond het zout in plakken is omhooggekomen, waardoor dit op een zee van bevroren golven lijkt. In de openstaande spleten vinden we zoutkristallen. Een volgende eiland is veel groter (1km op 3km), maar hier rijden we gewoon omheen, verder naar het noorden waar, aan de rand van de vlakte en aan de voet van de vulkaan ons hotel ligt.

Midden in de vlakte stoppen we en wachten een uur op de zonsondergang, die een beetje verpest wordt door een grote donkere wolk. In de schemering rijden we verder naar ons hotel maar wanneer we er aankomen blijkt dat er niets gereserveerd is. We moeten in een ander hotel zijn, helemaal aan de andere kant van de zoutvlakte en bijgevolg rijden we een uur lang (80km) door niets, richting oosten. Het enige licht komt van de koplampen van de jeep. Links, rechts, nergens is iets te zien. Een hypnotiserend uur lang het eentonige gezoem van de autobanden over de vlakke zouten weg, tot we uiteindelijk wat lichtjes zien verschijnen.

Ons hotel is het Palacio de Sal, het eerste hotel ter wereld gebouwd met zout en het is werkelijk een paleis. Alles - muren, vloeren, bedden - is van zout gemaakt. Het plafond boven onze bedden is een koepel van opgestapelde zoutblokken. De douche is warm, er is elektriciteit, in het restaurant worden we bediend door pinguins. Dit is een onverwachte luxe op deze 4-daagse tocht.

Oorspronkelijk was het plan om rond 5u te vertrekken om de zonsopgang te zien, maar omdat er wolken hangen zien we hier van af en houden we het op 8u.