Witter

We rijden vanmorgen terug de zoutvlakte in, naar een ander eiland, Isla Incahuasi. Dit is helemaal bezaaid met grote cactussen, tot wel 6 meter hoog (en aangezien een cactus ongeveer 1cm per jaar groeit, kan je de leeftijd wel berekenen). Een uur erheen, een uur terug en alleen maar een witte vlakte die zonder zonnebril niet te bekijken valt.

We stoppen om wat speciale foto’s te maken. Door het felle licht valt het perspectief weg en dit geeft speciale effecten op de foto, voor zover ze gelukt zijn.

We passeren nog langs een ander zouthotel dat ondertussen een museum is geworden waar niet veel te zien is. Vlakbij staat een zouten monument ter ere van de Parijs-Dakar passage (editie Zuid-Amerika) van enkele jaren terug. Dit jaar komen ze hier opnieuw voorbij. Wat verder stoppen we aan de Ojos de Sal, gaten in het zout waar water omhoog borrelt door de druk die de zouten plaat uitoefent op het onderliggende meer.

Het is iets na de middag wanneer we in Uyuni aankomen, een stadje dat voornamelijk uit reisbureaus bestaat, waar we nog tot 18u moeten wachten tot we naar de luchthaven worden gebracht voor onze vlucht naar La Paz. Het weer begint hier te veranderen – donkere wolken, wind, enkele druppels regen. 

Onze vlucht heeft 10 minuten vertraging en rond 21u15 landen we in El Alto, een voorstad van La Paz, die op 4150 ligt. Onze taxi staat ons op te wachten en brengt ons op een halve uurtje via 1 lange afdaling tot 3650 meter naar ons hotel. En hier toch weer een verrassing: we krijgen een suite op de 6de en hoogste verdieping. Niet dat dit zoveel voorstelt - de kamer is kleiner dan die in Sucre bijvoorbeeld - maar er is verwarming en er staat een jacuzzi naast het bed.